Prostatitis is de meest voorkomende urologische pathologie, die wordt gekenmerkt door een ontstekingsproces in de prostaatklier. Volgens statistieken komt het bij bijna 40% van de mannen voor; de belangrijkste risicogroep zijn patiënten van 30-45 jaar oud. Bijna elk derde bezoek aan een uroloog houdt verband met deze ziekte.
Belangrijk!
De informatie uit dit artikel kan niet worden gebruikt voor zelfdiagnose en zelfmedicatie. Om een juiste diagnose te stellen en een behandeling voor te schrijven, dient u altijd een arts te raadplegen.
Het optreden van pathologie wordt vaak vergemakkelijkt door verminderde immuniteit, onderkoeling, de aanwezigheid van slechte gewoonten en een sedentaire levensstijl, gebrek aan regelmatig seksleven en seksueel overdraagbare infecties. De behandeling van prostatitis kan behoorlijk lang duren, vooral in de latere ontwikkelingsstadia. Hoe eerder een man medische hulp zoekt, hoe groter de kans op een succesvol herstel. Zonder tijdige behandeling neemt het risico op ernstige gevolgen toe, waaronder onvruchtbaarheid, problemen met seksueel functioneren en plassen.
In het artikel zullen we het hebben over de mechanismen van de ontwikkeling van de ziekte, symptomen en oorzaken, evenals moderne behandelmethoden.
Wat is de prostaat?
De prostaat (of prostaatklier) is een ongepaard mannelijk orgaan dat verantwoordelijk is voor de productie van afscheidingen om de spermaactiviteit op peil te houden. Het orgel bevindt zich onder de blaas en omringt de urethra. Het is klein van formaat - ongeveer zo groot als een walnoot, maar is uiterst belangrijk voor de gezondheid van mannen.
De prostaat ondersteunt de productie van zaadcellen, zorgt voor hun beweging en ejaculatie, neemt deel aan de vorming van seksueel verlangen en het begin van een orgasme, beïnvloedt de activiteit van de testikels en de synthese van androgenen (mannelijke geslachtshormonen).
Alle pathologische processen in de prostaat beïnvloeden de samenstelling van de prostaatsecretie. Als gevolg hiervan gaat de kwaliteit van het sperma achteruit en neemt het bevruchtende vermogen ervan af. Bovendien neemt het risico op urineweginfecties toe, omdat normaal gesproken de prostaat voorkomt dat bacteriën de urethra binnendringen.
Helaas komen ziekten die prostaatbehandeling vereisen vrij vaak voor. Meestal hebben we het over verschillende tumor- en hormonale processen. Prostatitis wordt beschouwd als een van de meest voorkomende pathologieën van het orgel, omdat het een andere pathogenese heeft.
Symptomen van de ziekte
Symptomen van prostaatontsteking kunnen variëren afhankelijk van de vorm van de ziekte die bij een man wordt vastgesteld. Ongeacht de vorm wordt een uitgebreide behandeling gekozen, gericht op het elimineren van de bestaande symptomen.
Er zijn 3 groepen symptomen die kenmerkend zijn voor prostatitis:
- Pijn syndroom. Pijn bij prostatitis kan variëren in intensiteit en locatie. Soms verspreidt het pijnsyndroom zich naar de onderbuik, het scrotum, het perineum, de anus en de onderrug. Hoe meer ontstekingen zich ontwikkelen, hoe pijnlijker de patiënt wordt. De pijn kan intenser worden tijdens of na seksuele activiteit of urineren.
- Dysurisch syndroom. Door de toename van de omvang van de prostaat wordt er een verhoogde druk op de urineleiders uitgeoefend, wat leidt tot een geleidelijke afname van het lumen. De patiënt heeft problemen met plassen en na een toiletbezoek blijft er een gevoel van een volle blaas bestaan.
- Seksuele afwijkingen. In sommige gevallen kan een man regelmatig pijnlijke, spontane erecties of een volledig gebrek aan seksuele opwinding ervaren. Vaak vervagen bij prostatitis orgastische sensaties en wordt de geslachtsgemeenschap zelf kort of kan de erectie volledig verdwijnen tijdens geslachtsgemeenschap.
Een van de eerste tekenen van de ontwikkeling van prostatitis bij een man is frequent urineren en ongemak in de liesstreek. Er is een branderig gevoel in de urethra, dat sterker wordt tijdens het naar het toilet gaan. Er is algemene vermoeidheid, verminderde potentie, versnelde of pijnlijke ejaculatie. De ziekte wordt echter niet altijd gekenmerkt door het optreden van overeenkomstige symptomen. Er zijn vormen van prostatitis die in de vroege stadia asymptomatisch zijn. Dit betekent dat het diagnosticeren van pathologie in dergelijke gevallen moeilijk zal zijn.
Oorzaken
Vaak komt de ziekte voor tegen een achtergrond van verminderde immuniteit, in de aanwezigheid van seksueel overdraagbare infecties of bijkomende pathologieën. Een veel voorkomende oorzaak van prostatitis is een bacteriële infectie, die ontsteking van het prostaatweefsel veroorzaakt.
Er zijn veel risicofactoren voor de ontwikkeling van pathologie, laten we de belangrijkste benadrukken:
- Onderkoeling. Onderkoeling leidt tot ernstige stress in het lichaam, wat een verzwakte immuniteit kan veroorzaken. Als gevolg hiervan begint de pathogene microflora zich actief te vermenigvuldigen, wat leidt tot een ontstekingsproces.
- Inactieve levensstijl. Zittend werk en gebrek aan fysieke activiteit hebben een negatieve invloed op de bloedcirculatie in de bekkenorganen. Dit leidt tot stagnatie en ontstekingen.
- Overmatig lichaamsgewicht. In de regel leiden patiënten met overgewicht een inactieve levensstijl, wat leidt tot een slechte circulatie van inwendige organen. Congestie en ontsteking ontwikkelen zich in de weefsels van de prostaatklier. Om deze reden wordt het normaliseren van het gewicht beschouwd als een van de belangrijkste manieren om prostaatziekten te voorkomen.
- Aanwezigheid van chronische pathologieën. Een bron van chronische infectie in het lichaam verhoogt het risico op prostaatontsteking.
- Chronische constipatie. Het vasthouden van ontlasting in de darmen leidt tot druk op de prostaat, wat problemen met de bloedsomloop veroorzaakt. Bovendien draagt constipatie vaak bij aan de proliferatie van ziekteverwekkers.
- Orgel verwondingen. Bij traumatische schade aan de prostaat of bekkenorganen verslechtert de bloedstroom en neemt de lokale immuniteit af. Dit verhoogt het risico op het ontwikkelen van prostatitis.
- Kenmerken van seksuele activiteit. Een overmatig actief seksleven of langdurige onthouding kunnen ook de ziekte veroorzaken.
Bovendien kunnen alle aandoeningen die het immuunsysteem onderdrukken bijdragen aan de ontwikkeling van de ziekte. We hebben het over constante stress, gebrek aan slaap, overwerk.
Soorten ziekten
Vaak zijn de symptomen van een pathologie afhankelijk van het type en de aard van het beloop. Er zijn verschillende soorten prostatitis, die elk hun eigen kenmerken hebben:
- Bacterieel. Het meest voorkomende type ziekte dat optreedt als gevolg van bacteriële infectie en verminderde immuniteit. Er zijn acute en chronische vormen van pathologie. In de regel maakt een man zich zorgen over pijn en ongemak in het perineum, urineproblemen, verslechtering van de algemene gezondheid en verhoogde lichaamstemperatuur. In ernstige gevallen van de ziekte wordt de aanwezigheid van bloed of pus in de urine opgemerkt. Dergelijke symptomen zijn echter meer typerend voor de acute fase en recidieven van de ziekte. Bij chronische prostatitis kunnen de symptomen “wazig” zijn of niet verschijnen.
- Abacterieel. In dit geval heeft de ziekte een inflammatoir en niet-inflammatoir karakter, het wordt vaak chronisch bekkenpijnsyndroom (CPPS) genoemd. Bij deze vorm van prostatitis worden destructieve veranderingen in het spierweefsel van de klier waargenomen. De veroorzakers zijn auto-immuunziekten, afwijkingen in de orgaanontwikkeling en chronische cystitis.
- Stagnerend. Deze aandoening ontwikkelt zich tegen de achtergrond van chronische prostatitis en gaat gepaard met verminderde microcirculatie en bloedcirculatie in de bekkenorganen. Bovendien kan pathologie zich manifesteren bij langdurige afwezigheid van geslachtsgemeenschap, omdat dit stagnatie van secreties in de prostaat veroorzaakt. Meestal ervaren patiënten met deze vorm van de ziekte erectiestoornissen, problemen met plassen en ongemak in de liesstreek.
- Berekend. De ontwikkeling van deze vorm van prostatitis wordt vergemakkelijkt door het verschijnen van stenen (stenen) in de weefsels van de prostaatklier. In de regel komt de ziekte voor bij patiënten ouder dan 55-60 jaar. De oorzaken van de pathologie zijn een onjuiste behandeling van chronische prostatitis of urolithiasis. Kenmerkende symptomen van dergelijke prostatitis bij mannen zijn onder meer moeite met urineren, verzwakking van de erectie en het verschijnen van bloed in de urine.
- Etterachtig. Een gevaarlijk gevolg van een onjuiste behandeling van acute prostatitis kan een etterende vorm van de ziekte zijn. In dit geval ontstaat er een acuut pijnsyndroom, dat het hele gebied van het perineum en de lies aantast. De man ervaart een sterke temperatuurstijging, ernstige problemen met plassen en de aanwezigheid van etterende insluitsels in de urine. Purulente prostatitis wordt als het gevaarlijkst beschouwd, omdat het, als het niet wordt behandeld, een abces kan veroorzaken en tot de dood kan leiden.
Diagnose van prostatitis
De diagnose van de ziekte wordt uitgevoerd door een uroloog - het is de moeite waard om een afspraak met hem te maken als karakteristieke symptomen optreden. Tijdens het eerste consult verzamelt de specialist de medische geschiedenis van de patiënt, vraagt naar bestaande klachten en voert een rectaal onderzoek van de prostaat uit. Hierna wordt een aantal aanvullende onderzoeken voorgeschreven, die nodig zijn om het bestaande type prostatitis te diagnosticeren en een competente behandeling voor te schrijven.
Het examen omvat:
- Echografie (TRUS) van de bekkenorganen.
- Klinische bloedtest.
- Algemene urineanalyse.
- Microscopische analyse van prostaatsecretie.
- Een uitstrijkje van de urethra en bacteriecultuur van de secretie op de aanwezigheid van seksueel overdraagbare infecties.
Indien nodig kan de patiënt worden doorverwezen voor aanvullend onderzoek: spermogram, CT (of MRI) van de bekkenorganen.
Belangrijk!
De informatie uit dit artikel kan niet worden gebruikt voor zelfdiagnose en zelfmedicatie. Om een juiste diagnose te stellen en een behandeling voor te schrijven, dient u altijd een arts te raadplegen.
Behandelmethoden
Het ontbreken van de juiste behandeling voor prostatitis kan tot ernstige gezondheidsproblemen leiden. Patiënten worden vaak gediagnosticeerd met complicaties zoals blaasontsteking, vesiculitis, pyelonefritis, onvruchtbaarheid en erectiestoornissen. Daarom is de juiste therapiekeuze uiterst belangrijk.
In de regel omvat de behandeling van prostaatontsteking een alomvattende aanpak, inclusief medicatie en ondersteunende zorg. In moeilijke gevallen ondergaat de patiënt een operatie.
Als onderdeel van de medicamenteuze behandeling worden antibiotica voorgeschreven om het ontstekingsproces te stoppen. Als de ziekte een infectieus-bacterieel karakter heeft, wordt een aanvullende antibacteriële behandeling uitgevoerd.
Als onderdeel van de medicamenteuze behandeling worden ook medicijnen gebruikt om bestaande symptomen te elimineren. Dit kunnen zijn:
- Pijnstillers.
- Krampstillers en spierverslappers.
- Diuretica.
- Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen.
- Geneesmiddelen om de prostaatfunctie te normaliseren.
- Geneesmiddelen om de erectie te herstellen.
Het is verplicht om een aantal aanbevelingen op te volgen:
- Voldoende water drinken gedurende de dag (1,5-2 liter).
- Een dieet volgen, waarbij pittige, vette en zoute voedingsmiddelen uit het dieet worden uitgesloten.
- Eliminatie van alcohol.
Soms worden medicinale kruidenpreparaten met een bacteriedodend effect gebruikt om ontstekingen te verlichten. Het nemen van infusies en afkooksels is echter alleen toegestaan in overleg met een uroloog. Vergeet niet dat folkremedies geen wondermiddel zijn voor de ziekte en alleen helpen bij de symptomen, maar de oorzaak niet wegnemen.
Een belangrijk onderdeel van de behandeling is prostaatmassage. Het wordt uitgevoerd als er geen contra-indicaties zijn. De essentie van deze procedure is het verwijderen van de opgehoopte ontstekingssecretie uit het orgel. Hierdoor is het mogelijk om de bloedcirculatie in weefsels te verbeteren, congestie te elimineren, lokale immuniteit te stimuleren en de doorgankelijkheid van secretoire kanalen te herstellen.
Een andere populaire manier is het gebruik van fysiotherapie. In de 21e eeuw is het moeilijk om een hoogwaardige moderne behandeling van chronische prostatitis voor te stellen zonder het gebruik van complexe fysiotherapie. Met zijn hulp is het mogelijk om de bloedcirculatie in de bekkenorganen te herstellen, het effect van medicijnen te versterken en congestie te elimineren. De therapie maakt gebruik van echografie, laser, thermische of elektromagnetische effecten.
Bij een langdurig verloop van het ontstekingsproces en een afname van de immuniteit wordt aan de patiënt immunotherapie voorgeschreven. Het omvat het nemen van immunomodulatoren en multivitaminecomplexen die gericht zijn op het verbeteren van de beschermende functies van het lichaam en het algehele welzijn.
Soms levert een conservatief behandelingsregime voor prostatitis niet de nodige resultaten op, zodat de patiënt een chirurgische ingreep nodig heeft.
Uiteraard vereist een operatie een lang herstel en veroorzaakt vaak een aantal complicaties, waaronder onvruchtbaarheid. Daarom wordt het niet uitgevoerd bij jonge mannen in de vruchtbare leeftijd.
Symptomen en behandeling van acute prostatitis
Acute prostatitis wordt gekenmerkt door een snelle verschijning en ontwikkeling. Het is vermeldenswaard dat het vrij zelden voorkomt - in ongeveer 5% van de gevallen.
Het ontstekingsproces in de prostaat ontwikkelt zich geleidelijk, dus er kunnen verschillende stadia van de acute vorm worden onderscheiden:
- Catarrale. Het ontstekingsproces beïnvloedt de individuele lobben van het orgel en beïnvloedt de structuur van de slijmvliezen en de submucosale laag. Als gevolg hiervan treedt congestie op in de follikels van de klier.
- Folliculair. Er treedt focale ettering van de aangetaste lobben op.
- Parenchymateus. Er is meerdere schade aan het orgel; bijna alle weefsels zijn betrokken bij het ontstekingsproces. Er vormt zich een abces, dat kan scheuren en etterende inhoud in de blaas, urethra of rectum kan vrijgeven.
Symptomen van acute prostatitis zijn onder meer: intense pijn, verhoogde lichaamstemperatuur, koude rillingen, overvloedig zweten en zwakte. Deze aandoening kan worden veroorzaakt door verschillende micro-organismen. De meest voorkomende oorzaken zijn Escherichia coli, Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa en Enterobacter.
De behandeling van de pathologie moet onmiddellijk beginnen nadat de eerste symptomen verschijnen. In dergelijke gevallen is het in de regel mogelijk om complicaties en gevolgen voor de gezondheid te voorkomen. De patiënt krijgt een combinatie van antibiotica voorgeschreven die effectief is tegen het bestaande veroorzakende micro-organisme. In dit geval wordt het effect van de therapie na 2-3 dagen waargenomen. Bij een man verdwijnen bijna alle symptomen, het urineren wordt genormaliseerd en de tekenen van infectie verdwijnen.
Als de noodzakelijke behandeling uitblijft, kunnen urinewegobstructie en abces ontstaan. Dergelijke omstandigheden vereisen een dringende ziekenhuisopname en vaak een chirurgische ingreep.
Symptomen en behandeling van chronische prostatitis
De chronische vorm van de ziekte wordt gekenmerkt door een trage ontwikkeling. De symptomen zijn inconsistent of afwezig, waardoor veel mannen hun aanwezigheid jarenlang negeren en geen medische hulp zoeken.
Tegelijkertijd merken patiënten aan het begin van de ontwikkeling van de pathologie een toename van het seksuele verlangen en spontane erecties op. Tegelijkertijd verschijnen er echter tekenen van chronische prostatitis, zoals een vermindering van de duur van geslachtsgemeenschap en pijnlijke ejaculatie. Naarmate de ziekte voortschrijdt, worden de symptomen minder uitgesproken, maar neemt de verslechtering van het welzijn toe. Veel mensen klagen over een gebrek aan erectie in de ochtend, een verminderd libido en meer zweten in de liesstreek.
Tijdens een exacerbatie van prostatitis ervaart een man pijn in het genitale gebied, moeite met plassen en koorts. Andere symptomen van de pathologie kunnen echter ontbreken, wat de diagnose vaak bemoeilijkt.
Om een nauwkeurige diagnose te stellen is een uitgebreid onderzoek nodig, waaronder een medische geschiedenis, rectaal onderzoek van de prostaat en een aantal laboratoriumtests. In sommige gevallen worden aanvullende instrumentele methoden gebruikt.
De behandeling van chronische prostatitis in zijn chronische vorm duurt 3-4 weken tot 6-12 maanden. Van primair belang is het elimineren van de oorzaken van het ontstekingsproces in de prostaatklier. Anders zal het niet mogelijk zijn om de terugkerende aard van de pathologie uit te sluiten.
Preventieve maatregelen
Om prostatitis bij mannen te voorkomen, wordt aanbevolen om de levensstijl te corrigeren en slechte gewoonten op te geven. Dit komt door het feit dat als de factoren die predisponeren voor de ontwikkeling van de ziekte aanhouden, herhaling ervan mogelijk is. Een sleutelrol bij preventie wordt gespeeld door goede voeding, voldoende slaap en lichamelijke activiteit, en regelmatig seksleven.
Bovendien adviseren urologen de volgende aanbevelingen te volgen om ontsteking van de prostaatklier te voorkomen:
- Vermijd onderkoeling.
- Als u zittend werkt, neem dan regelmatig korte pauzes en lichte warming-ups.
- Neem fysieke activiteit en wandelen op in uw routine.
- Normaliseer uw dieet en verwijder constipatie (het is beter om een specialist te raadplegen over het bestaande probleem).
- Zorg voor een regelmatig seksleven met een vaste partner.
- Onderga na 40 jaar jaarlijks preventieve onderzoeken bij een uroloog.
En het is natuurlijk de moeite waard eraan te denken dat als er tekenen van prostatitis optreden, u onmiddellijk een arts moet raadplegen. Dit is de enige manier om gevaarlijke gevolgen voor de gezondheid te elimineren.